Późnogotycki dom ufundowany w 1476 roku przez kronikarza Jana Długosza, od 1937 roku muzeum sztuki sakralnej z obrazem Cranacha.
Dom powstał w 1476 roku z fundacji Jana Długosza jako siedziba księży mansjonarzy, czyli duchownych odprawiających nabożeństwa w pobliskiej kolegiacie. Zbudował go mistrz Jan z Krakowa: ceglane ściany zdobią romby z ciemnej, wypalanej cegły, a nad portalem od strony katedry wisi tablica z herbem Długosza Wieniawą i datą budowy.
W XIX wieku, po rozwiązaniu zgromadzenia mansjonarzy, budynek popadł w ruinę. Uratowała go restauracja z lat 1934-1936, po której w 1937 roku otwarto tu Muzeum Diecezjalne. Z XV wieku zachował się układ pomieszczeń i schody ukryte w grubości muru.
W zbiorach jest sztuka sakralna z kościołów diecezji, w tym obraz Lucasa Cranacha Starszego z Matką Boską, Dzieciątkiem i św. Katarzyną, a także dawne instrumenty muzyczne, tzw. księgi drzewne i rękawiczki przypisywane królowej Jadwidze. Dom stoi tuż obok katedry.
Zdjęcia: fot. Przykuta, CC BY-SA 3.0.
